Göçmen Çocukların Hayat Mücadelesi: Nasır ve Rahman Hikayeleri

O kişinin kafasında derin bir iz mevcuttu. Çetin savaşların kafasına bir mühimmat parçası batmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Kenan’dı. Savaşta ağır yaralar almış mültecilerin tedavi edildiği Danca kurumunda bir zaman bakım görmüştü. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, el sıkışırken sol elini kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Bazı günlerde elime birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan sonra insanlara verdiği kırtasiye ürünleri başkalarının ihtiyacı bekleniyordu sınıfın önüne koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Her çocuğun farklı bir hikayesi mevcuttu. Bazıları savaş travmasını şiddetle üzerlerinden atamamış ailelerinden geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimiz “Yapmayın kurtulun!” söylemekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına girmişti. Okul ve evde ve aile hayatında zorluklar yaşıyordu.

Okul pedagogu çabalar sonuç vermedi. İdare, durumu değerlendirmek için Rahman’ın ailesini okula çağırmayı tespit etti.

Bütün aile hepsi birlikte geldiler. Hepsi birden birlikte evde yaşıyorlarmış. Büyük aile birlikte toplantı salonuna girdiklerinde, Rahman ayağa kalktı, “Muallim!” söyledi bir adım atarak dedesinin elini öpmeye ilk kez başladı.

Soğuk havalarda ben çift. Dede terlikle geldi. Yeleğin altına giydiği beyaz entarisini bileğe dek uzamış giydi. Anne ve nine başörtülüydü. İş yerindeki geçmişini anlatmaya başladığımızda, Rahman fazla rahatsız oldu. Hıçkıra ağlamaya başladı. Çocuk ruhu derinliklerdeki sır anlamaya gayret ediyorduk.

Baba, Rahman’ın çoğu zaman evden uzaklaştığını, polis tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise, açıklayarak “Hâlâ gözleri bilincinde olarak uyurken gece saatlerinde işemeye!” dedi. O çocuk mahçup odayı terk etmek ne yapacağını bilmedi. Durumu fazla kültürlüce.

Konsensusla ailelerin da destekleriyle Rahman’ın birkaç danışmana yapılmasına karar verildi. Okul zaman zaman oğlu ile özel ve işbirliği görevi görev verildi.

Sonraki zamanlarda o çocuk koro koşarken kapıya. Yaralanmadı lakin canı yandı, uzun uzun ağlamaya başladı. Onu teselli etmek için elinden tutarak kütüphaneye götürdüm. Önüne beyaz bir adet kalemler koydum. Raftan aldım, bir kitap aldı okuyor görünmeksizin uzak dan onu sessizce> gözlemledim. Rahman, renkli kalemlerle bir çizerken beni unutmuş kendi halinde konuşuyordu. Daha sonra kağıt alırken bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok fazla bitkin, dinlenmek istiyor, ne yazık ki gitmek. Dostları onu sevmiyor!” anlattı. O yıl yeni bir okulda göreve başladım. O çocuk unuttum.

Günlerden bir gün Nasır ile buluştum. Beni gözüne kestirdi, “Öğretmen!” diyerek elini sarmaya çalıştı. O çocuk sorarken, yüzü ve bulutlandı; benden söylemedi. Rahman daha sonra gelişen çeşitli Suç olaylarına dolaşıp polis kayda kayda alınmış. Ailesinden kurtarılıp sorunlu çocukların eğitildiği bir tane koruma yurduna yerleştirilmiş. Bütün gayretlerimize rağmen Rahman’ı kurtaramamış olduk.